پالیسی سرقت ادبی
تشخیص سرقت علمی در مقالات ارسالی به مجلۀ بینالمللی علمی–تحقیقی دیوان با استفاده از ابزارهای معتبر و مورد پذیرش گسترده، از جمله Turnitin، iThenticate و intihal.net انجام میشود.
در فرایند بررسی سرقت علمی هر مقاله، تطابقهای شناساییشده بهطور کامل و دقیق تحلیل میگردد و نتایج این تحلیلها در قالب گزارشی جامع برای هیئت تحریر تهیه میشود.
هیئت تحریر پس از بررسی گزارشهای سرقت علمی، بر اساس یافتههای ارائهشده، تصمیم نهایی را دربارۀ هر مقاله اتخاذ میکند.
این گزارشها به مسائلی از قبیل برداشت مطالب از منابع دیگر و ارائۀ آنها بهعنوان اثر اصیل نویسنده، یا انتشار مجدد آثار پیشتر منتشرشده بدون ارجاعدهی مناسب میپردازند؛ اموری که شامل مصادیق «خودسرقتی علمی» یا «انتشار تکراری» نیز میشود.
مجلۀ بینالمللی علمی–تحقیقی دیوان فیصدی مشخصی برای میزان شباهت در فرایند تشخیص سرقت علمی تعیین کرده است؛ بهگونهای که شباهت در متن کامل مقاله باید کمتر از ۲۵ درصد باشد. این محدودیت با هدف حفظ اصالت پژوهش و تضمین انطباق با استندردهای بینالمللی اعمال میشود.
سیاستهای مربوط به سرقت علمی که از سوی DOAJ برای مجلات علمی تدوین شدهاند، عموماً بر شفافیت و پایبندی سختگیرانه به اصول اخلاقی تأکید دارند. در همین راستا، مجلۀ بینالمللی علمی–تحقیقی دیوان نیز از استندردهای اخلاقی بالا و دستورالعملهای بینالمللی شناختهشده در زمینۀ تشخیص سرقت علمی پیروی میکند.
بهمنظور اطمینان از پایبندی نویسندگان و پژوهشگران به این معیارها، فرایند داوری دقیق و سختگیرانهای اجرا میشود و تمامی مقالهها با حساسیت بالا نسبت به مسائل مرتبط با سرقت علمی مورد ارزیابی قرار میگیرند.
