حکم رشوت در پرتو قرآن کریم و آحادیث نبوی

چکیده

رشوت عبارت است از آن بلاي اجتماعي و خيانت اخلاقي و ايماني که توده هاي مظلوم را از حق مسلمّ شان محروم و باعث غرس حقد و کين در دلها و مانع تأمين عدالت اجتماعي در ميان مسلمانها و باعث ترويج فساد و سوء مديريت و علت فساد اداري و باعث اِزدياد رنج و ألم مظلومان مي گردد. رشوت مرض خطرناکي است که دين و دنيا، فرد و جامعه، حاکم و محکوم و اداره و مديريت را فاسد مي کند. به اجماع مسلمين اين عمل مهلک حرام مي باشد. چون الله تعالی فرموده است: ﴿وَلَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوا بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقًا مِنْ أَمْوَالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ﴾ (البقرة، ۱۸۸) ترجمه: اموال خود را در بين خود به باطل نخوريد و براى خوردن مال مردم، قسمتى از آن را به طرف حُكَّام به رشوه وگناه سرازير ننمائيد با اينكه مى‏دانيدكه اين عمل حرام است. همچنین از رسول اکرم(ﷺ) روايت شده که فرموده اند: «لَعَنَ الله الّراشي وَ المُرتَشي و المَاشي بَينَهُمَا» ترجمه: الله تعالی برشوه دهنده و رشوه گيرنده و واسطه ميان آن دو را لعنت نموده است. بناءً در هر اجتماعى که رشوه نفوذ كند، شيرازه زندگى آنها از هم مى پاشد و ظلم و فساد و بى عدالتى و تبعيض در همه سازمانهاى آنها نفوذ مى كند و از قانون عدالت، جز نامى باقى نخواهد ماند لذا در اسلام مسئله رشوه خوارى با شدت هر چه تمامتر، زیر هر نام که بوده باشد، مورد تقبيح قرار گرفته و محكوم شده است و يكى از گناهان كبيره محسوب مى شود.